1913 'de Osmanlı ordusuna 42 Subayla başlayan Alman askeri katkısı, astsubayı, eri, doktoru, eczacısı, hemşiresi, teknisyeni ile birlikte savaş boyunca toplam doğru yaklaşık 700'ü subay (Kafkasya ve Baku'ye giden subayları da içine katarsak yaklaşık 1550"ü subay) 25.000 kişiyi bulur.
Görüldüğü gibi Almanlar batıda kendi birlikleri için uygun olacak en iyi taktikleri Osmanlı ordusuna, kendi subayları ile uygulatmışlardır. Bunu farkeden Mustafa Kemal Bulgaristan'daki askeri ataşelik görevinden azlini isteyip cepheye gitmek ister. Cephe görevi almak için Liman Von Sanders'le karşılaşması sonrası, ve Alman subayı sorusu üzerine Bulgarların Almanların galibiyetine inanmadıklarını, kendisinin de buna inanmadığını belirtir. Bunun üzerine Liman Von Sanders, Mustafa Kemal'in ordudan ihracını Genelkurmaya teklif eder. Fakat bu teklif kabul görmez. Mustafa Kemal çeşitli cephelerde bu nedenle sık sık hem Alman subaylarla, hem de Osmanlı genel kurmayı ile tartışacaktır.
İsmet İnönü ise anılarında şöyle yazar: "Türk-Alman ittifakı içinde beraber çalıştığımız Almanların, Alman İmparatorluğu menfaatine birtakım hesapları vardı. Bilhassa Suriye'de ve Arabistan'da Araplara karşı hususi bir politika güdüyor ve onlara özel muamele yapıyorlardı. Aslında harbi kazansalardı, yani Almanlar istedikleri ölçüde kesin bir zafer kazansaydılar, onlardan kurtuluş kolay olmayacaktı. Açıkça görünüyorki Türkiye'ye gitmek üzere gelmemişler." Savaş sonrası incelenen arşiv belgelerinden, İsmet İnönü'nün bu sezgisinin doğruluğu anlaşılacaktır. 20 Aralık 1917'de Alman Genel Kurmay Başkanı Ludendorf açıklaması: "Türkiye'deki askeri varlığımız süreklilik kazanmalı" . Yani savaş sonrası Almanlar Türkler'den önemli askeri üsler isteyeceklerdi. Ludendorf'un savaş bittikten sonra anılarında hem Talat Paşa hükümeti, hem Enver Paşa için yazdıkları yenilir yutulur gibi değildir.
Dr. Mete SOYTÜRK
-YUKARIDAKİ TESPİTLER VE OLAYLARA BAKIP GÜNÜMÜZLE KARŞILAŞTIRINCA BANA SANKİ TARİH TEKERRÜR EDİYOR GİBİ GELDİ. NE DERSİNİZ?
