'' Eğitimcinin Köşesi 1''

Savaş zamanı ANKARA'da, vakit geçirecek bir-iki kahveden başka yer 

olmadı­ğı için yatılı milletvekilleri, Öğretmen Okulu binasındaki Meclis 

ya­takhanesinde erkenden toplanmışlardı. Kimi söküğünü dikip çora­bını

 yamıyor, kimi çay içip laflıyordu. Birkaçı mektup yazmaktaydı. 

20 lirası da milli savunmaya kesilen 100 lira aylıkla geçinebilmek 

için yemeklerini de aynı binadaki yemekhanede yiyorlardı. 

Tabldot ucuz­du. Topal yatakhane hademesi, fazla gaz harcanmasın 

diye sadece iki lambayı yakmıştı.

  Kapı gürültüyle açıldı, Kütahya Milletvekili Besim Atalay içeri girdi, 

loş yatakhanenin ortasına kadar yürüdü, dik sesiyle bağırdı:

  "Beyler.."

  Takunyalılar, terlikliler, takkeliler, başı açıklar, sakallılar, sakal­sızlar, 

bütün milletvekilleri durdular.

  "..Dışişleri Bakanlığı'ndan geliyorum."

  Oturanlar, önemli bir haber olduğunu anlayarak ayağa kalktılar.

  "..Bekir Sami Bey, İngilizlerle de, esir değişimi için bir sözleşme 

imzalamış."

  Bir sevinç uğultusu yükseldi. Besim Atalay'ın çevresine üşüştü­ler. 

Manisa Milletvekili Süreyya Yiğit, neşeyle "Bravo Bekir Sami'ye.." 

diye haykırdı, 

"..öyleyse Malta'daki bütün Türkler serbest bırakıla­cak!"

  Besim Bey soğuk bir sesle, "Hayır!" dedi.

  "Ya?"

  "Biz elimizdeki bütün İngiliz esirlerini geri veriyoruz.."

  "İngilizler?"

  "..Onlar, yalnız uygun gördükleri Türkleri serbest bırakacaklar."

 ERTESİ GÜN İngiliz Yüksek Komiseri Sir Rumbold, Müsteşarı Rattigan'a, 

General Harington'un telefonla bildirdiği şaşırtı­cı haberi verdi:

  "Ankara hükümeti esir değişimi sözleşmesini de reddetmiş."

  Rattigan sapsarı kesildi:

  "Bir yanlışlık olmasın?"

  "Haber Ankara'daki ajanımızdan geliyor."

  "29 İngilize karşı 64 Türkü serbest bırakıyoruz. 

Mustafa Kemal daha ne istiyor?"dedi..

  Rumbold cevap verdi: "Malta'da esir olan bütün Türkleri"