'' Eğitimcinin Köşesi 1''

1 yorum yazılmıştır

1. Yazan: Refik1972@gmail.com | Tarih: 2008-05-22 01:29:26
   Konu: Çanakkale Destanı
   Boş çuval misali sırtladı yenilgiyi De Robec, suyunu çeken değirmen misali, batan güneşin ardına çekildi.
   “Seni çenesi düşük, iki yüzlü, köpek surat, dalkavuk fırıldak, boş yere saklama niyetini.” dedi, Amiral Guepret.
   Karşılık verdi De Robek “Ey doymak bilmez adam, oğluna kız gibi uçaklar verip onu göklere kanatlandırmadan fikrimizi sorsaydın bu ağır yenilgiyi almazdık.
   De Robek’in üzerine atıldı, Guepret yere serdi onu kaba ökçesiyle ezdi boğazını.
   “Seni gidi eşeğimin arlanmaz lanet şaklaban köpeği, seni şahsiyetsiz. Günahlarınızın bedelini oğluma ödetmek kralınıza hoş görünmenin en iyi çaresi öyle mi? Poseidon adına ant içerim ki kılıcımın ağzıyla can verir oğlumun kılına zarar verenin yedi sülalesi.
   Elleri zincirli oğlunu Sufren’ın toplantı salonuna getirdi muhafızlar.
   “Boğaz'da mayın yok, dedin, 1273 askerimizin başını yedin, 647’sini düşmana esir ettin, üç geminin ağır yaralanmasına, üçünün batmasına sebep oldun, onurumuzu kırdın?” dedi Amiral Keyes.
   Karşılık verdi Yüzbaşı Gueperet “Bulut vardı havada, kıyıda çamlar ardına gizlenip göz açtırmayan hareketli toplar…
   Kırk metre irtifaya indim yine de hiçbir şey görmedim. Mayın tarama gemilerine ne demeli, denize avuçlarını daldırıp yüzlerini yıkayanlar niye mayın göremedi.
   Altı yıl önce hazırlanan raporlarda kara kuvvetiyle desteklenmeyen donanmanın Boğaz’ı geçemeyeceği uyarısını hiçe saydınız.
   Ülserden midesi delinen, 16 Mart’ta görevden ayrılıp Londra’ya dönen Amiral Garden’in planını aynen uyguladınız. Planı işe yarasaydı kahrolup gitmezdi Garden.
   Fısıldaştıktan sonra mahkeme heyeti, açıkladı kararı Keyes, "Yüzbaşı Guepratte'ın Amiral Gemisi Suffren'nin şeref direğine asılarak idamına karar verildi." dedi.
   Yanına oturdu babası “Oğlum!” dedi,
   Kesti sözünü yüzbaşı “Git başkasına buyur sözünü geçiremezsin bana, ne yüzle oturuyorsun yanıma. Hasta adamın evini yağmaladığımızda sana üç beş taze ince kadın veririz; istediğin kadar oğul yaparsın, diye mi kandırdılar seni gözü oyulası, kara kazık; daha evlenmedim bile, koyun koyuna girmedim bir kadınla, ellerime değnekler alaydım, sakallar bırakaydım, neden korumuyorsun beni, bu neşe sarhoşluğu değil, bunak, imdat çığlığı.
   Dinmeyen gözyaşı döken anneme cesedimi götürürsen beli bükülür, gözleri yıllarca eşikte kalır, dönemeyeceğim yollarda çayırlar yeşerir, kök salar dikenler, gölge veren ağaçlar büyür. Avluya kuşlar konduğunda kapı kollarına, oğlum, size dokundu mu, sizi açtı mı, içeri girdi mi, diye sorar. Çağıltılı öksürükle merdiven çıkarken kara hülyalara dalar, oğlum kıyılara mı, ortalara mı bastı, diye; gözyaşını yüzdürür derelerde, süt emdiğim demlere dalar, ak saçlarını kesip, başına küller döker tırnaklarını geçirir yanaklarına, gömleği kanla dolar.
   Anneme gülen yüzümü gönder. Nasıl yaparım, deme. Bunca orduya, gemiye, topa, tüfeğe hükmederken oğlunun hayatı için mi savaşamıyorsun, seninle alay ettiklerini görmüyor musun, niçin erkek gibi davranmıyorsun.
   Avusturya Macaristan İmparatoru, oğlu öldürüldü diye çıkarmadı mı bu savaşı. İmparator’dan neyin eksik, prensin neyi fazla benden.
   Uykumun kaçtığı gece yarıları yalnızlığımı paylaşacak kimsem olmadı; kaç defa sildin gözyaşımı; saçlarımı hiçbir gün okşadın mı. Ömrünü uzakta, bizden çok sevdiğin orduda geçirdin.
   Kimseye güvenmedim senin yüzünden; içime bir canavar yerleştirdin; asker olmayı ben seçmedim.
   Lanet olası bir amiralin değil, fakir bir oduncunun oğlu olsaydım, karşıma çıkan azılı ayıdan korurdu beni babam.
   Yaşla doldu ikisinin de gözleri.
   Kopardı muhafızlar babayı oğuldan.
   Mor fistanlı rüzgar esti rüyasında bir martı havalandı, bardaktan yağmur boşandı, bomboş sokakta deprem kargaşasında koşuyor, yağmurun tokadını yiyordu Yüzbaşı.
   Bir ağacın altında şemsiyesini açmış sevgilisi duruyordu, boynuna sarıldığı kızın sözleri de kendi kadar soğuktu . “Ayrılmalıyız.” dedi, kız çekti, gitti.
   Diz çöktü yere Yüzbaşı ağladı, toprağı avuçladı.
   Keder yorgunu kara gecede irkilerek uyandı rüyadan, Yüzbaşı, ellerini anasına uzattı “Güzel anam, her düştüğümde beni yerden kaldıran, masallar anlatan, dizinin dibinde en ağır günahlar bağışlayan, öpen, tüm güzellikleri üzerime yağdıran anam, yine düştüm duy, kurtar beni.”
   Bin pınarlı Kaz Dağ’ının ardından gül parmaklı şafak doğdu Ege sularına.
   Suffren’in direğine çekildi yüzbaşı, karşısına saf saf 600 asker saygı duruşuna dizildi. Fransız milli marşı okundu, Yüzbaşı gönderde bayrak gibi dalgalandı.
   
   REFİK KORKMAZ, ARAŞTIRMACI YAZAR, Refik1972@gmail.com 0 505 923 33 58

   Bağlantı »