Birlikleri çabuk ve gizlice Anzak bölgesinden ileri karakollara ve dere yataklarına götürüp, hücum kollarını yukarıdaki Türklere yaklaştırmak için, Büyük Siper diye bilinen iletişim siperinin genişletilmesi gerekiyordu. Bu siper, ileri karakollar kuruldukça gelişti ve bir çok yerde hakim bölgelerdeki düşman tarafından ateş altındaydı ve iki kişinin yanyana geçebileceği kadar bile geniş değildi. Yük katırları bu siperi gün boyunca kullandılar. Türk top mermilerini pek önemsemeyen askerler, katırların çelik nallarının korkusuyla yaşıyordu. Askerlerin, Hintli katırcıların “Tekme atmaz! Tekme atmaz!” uyarılarına itimat etmeyerek, siperden çıkıp, nakliye katırlarıyla karşılaşmaktansa vurulma riskini yeğ tutmalarıyla karşılaşmak alışılmışın dışında değildi.
Yolun bir kısmı kum tepeciklerinin arasından geçiyordu – buralarda gerekli olan 1,5 metre genişliğine ulaşmak kolaydı, fakat iş grupları, daha sert olan balçık arazide dar bir siper açmayı yeterli görerek en zor işi sona bırakmışlardı. Temmuz ayı boyunca 4 numaralı Savunma Bölümü, en zor görevleriyle uğraştılar – 4. Avustralya Piyade Tugayı, Yeni Zelanda Süvarileri ve Serçe Tepe’deki Avustralya Hafif Süvari birliği ve bunların en çalışkanı olan1. Posta’nın Maori askerleri .!!
